Η αδικία είναι ανυπόφορη όταν διαθέτει όπλα

της Νεφέλης Ελευθεριάδη

Ποιά είναι τα όπλα της αδικίας; Είναι ένα γκλοπ, μια στολή ή ένα σήμα; Είναι ένα βήμα για να μιλήσει κανείς ή απλώς μερικά έδρανα; Τί είναι τελικά αυτό που νομιμοποιεί την αδικία, και ποιός δίνει την εντολή για τη νομιμοποίηση αυτή; 

   Αν ρωτούσες εμένα τί σημαίνει εξουσία, θα σου απαντούσα σίγουρα πως είναι το δικαίωμα να αδικείς έννομα. Και μιλάω καθαρά για εξουσία αυτή τη στιγμή, όχι για δύναμη. Υπάρχει μια μικρή μεν, υπαρκτή δε, ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις φαινομενικά συνώνυμες έννοιες, η σύνεση. 

   Κι αυτό είναι που διαχωρίζει τους ανθρώπους με αξιώματα σε δύο βασικές κατηγορίες. Υπάρχουν οι μεν, που γνωρίζουν ότι έχουν δύναμη και δεν πιστεύουν ότι έχουν κάτι περισσότερο από αυτό που το αξίωμά τους, τους εκχωρεί. Υπάρχουν όμως και οι δε, μάλλον περισσότεροι, που νομίζουν ότι εξουσιάζουν, ότι ο νόμος πάντα θα προστατεύει τις αυθαιρεσίες τους -μπορεί και να το κάνει- και πιστεύουν ειλικρινά ότι το αξίωμα που έτυχε  να κατέχουν, θα διαρκέσει για πάντα και τους δίνει κάθε δικαίωμα να ενεργούν αυτοβούλως.

   Είναι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι που δεν θα διστάσουν να αλλάξουν νομοθεσίες για να καλύψουν τα νώτα τους, που δεν θα διστάσουν να βγουν έξω, να σε κοιτάξουν στα μάτια και να σου πουν ακόμη πέντε ψέματα με δύο ψιλό-αλήθειες. Σίγουρα ξέρεις κάποιον, κι εγώ ξέρω. Είναι οι άνθρωποι που δεν πρέπει να τους δίνεται κανενός είδους δύναμη, γιατί αυτόματα την μετασχηματίζουν σε κακώς εννοούμενη εξουσία.

   Πόση βία γεννά τελικά η εξουσία; Πώς είναι δυνατόν να μοιάζει πλέον φυσιολογικό στο δελτίο των οκτώ η βία να είναι πρώτη είδηση; 

Όλοι το ξέρουν. Και το ότι δεν μιλάει κανείς είναι απόδειξη πως η κανονικότητα αυτή ήρθε για να μείνει, με έναν στόλο να την στηρίζει σε κάθε βήμα, με μια στρατιά να σβήνει τυχόν αποτυπώματα. Ακούγεται τρομακτικό, δεν είναι;

Advertisement

   Φοβάμαι πως ένα πρωί μπορεί να ξυπνήσω, να μάθω για ένα ακόμη περιστατικό βίας από την εξουσία και να μη νιώσω την ανάγκη να γράψω κάτι για αυτό. Να μη νιώσω την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ, έστω κι έτσι, με ένα κείμενο. Μπορεί τότε να έχω συνηθίσει κι εγώ το τέρας, όπως πολλοί γύρω μας, που ακριβώς έτσι τους προέτρεψαν να κάνουν. 

   Μέσα σε ένα κλίμα άκρατου ωφελιμισμού, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα διαρκώς καταπατώνται, οι παγκόσμιες συμβάσεις υπογράφονται και παραμένουν κλειδωμένες σε πολιτικά συρτάρια, η κοινωνική δικαιοσύνη είναι ακόμα ευχή κι όχι απτή πραγματικότητα, εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε σε ποιανού το πλευρό θα σταθούμε. Πόσες αδικίες ακόμα θα δεχτούμε να νομιμοποιηθούν; Πόσες φορές ακόμα θα σκύψουμε το κεφάλι και θα πούμε “δεν πειράζει” ; 

   Την τελευταία φορά που η εξουσία επετέθη, τα μέσα είπαν “δεν πειράζει” και η δικαιοσύνη έστρεψε άλλου το βλέμμα της, σκοτώθηκε ένα παιδί κι ο δολοφόνος του είναι έξω. Είναι καταστάσεις που διαιωνίζονται λόγω του αέναου ελλείμματος σοβαρής κυβερνητικής πολιτικής με κοινωνικό πρόσημο.

   Όταν η αδικία επιβάλλεται με την ισχύ και την υλική υπεροχή τότε γίνεται λόγος για το δίκαιο του ισχυρού, που είναι η αθλιότερη μορφή αδικίας αφού την νομιμοποιεί. 

   Αν δεν καίγεσαι μέσα σου κάθε φορά που η αδικία θριαμβεύει ίσως και να μην καταλάβεις κάτι από όσα έγραψα. Αν όμως ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, είναι κάπου στη λίστα σου για το νέο έτος, θέλω να σου αφιερώσω αυτό το κείμενο. Δεν πρόκειται για ένα κείμενο ενάντια της εξουσίας καθ’ αυτής αλλά της βίας που εκείνη γεννά. Να μη γίνει ο φόβος συνήθειά μας.

**Οι θέσεις που γράφονται στο συγκεκριμένο άρθρο δεσμεύουν αυστηρά τον γράφοντα και όχι την εφημερίδα

1 Comment

  1. Μπράβο στη Νεφέλη. Ευοίωνο να υπάρχουν παιδιά μας με τέτοιο πύρινο λόγο. Εύχομαι να βρεί μιμητές και ευήκοα ώτα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.